Schakelt u maar een advocaat in
Deurwaarders zijn te commercieel geworden en schuldenaars trekken altijd aan het kortste eind, zo
luidt de kritiek van een onderzoekscommissie.
'Alleen de deurwaarder verdient aan de kosten van een beslaglegging.'
Mayke Calis
Kandidaat-gerechtsdeurwaarder Berthine Pap parkeert behendig haar auto. Met in haar handen een map met formulieren belt ze aan. De bewoner heeft een creditcardschuld van ruim tienduizend euro. De rechtszaak is al geweest. Binnen vier weken kan de bewoner in verzet, anders kan beslag worden gelegd op zijn loon of spullen.
Een man van middelbare leeftijd in boxershort en T-shirt opent de deur. Ja, hij weet ervan, hij heeft al talloze keren gebeld met de creditcardmaatschappij, maar ze wilden niet luisteren. Zijn ex heeft de uitgaven met zijn creditcard gedaan en is vervolgens met de noorderzon vertrokken. Pap raadt hem aan snel een advocaat in te schakelen. De man kijkt verdwaasd naar de papieren en sluit langzaam de deur.
Pap ziet het somber voor hem in. Omdat de creditcard op zijn naam staat, is hij vermoedelijk zelf aansprakelijk. Op naar de volgende.
Pap, veertien jaar kandidaat-gerechtsdeurwaarder, herkent zich niet in de kritiek van de commissie die onderzoek deed naar de beroepsorganisatie KBvG. De branche is te commercieel geworden en de schuldenaars trekken aan het kortste eind, luiden enkele conclusies. Deurwaarders moeten meer werk maken van hun publieke taak en schuldenaars beter informeren over hun rechten, vindt voorzitter Fred van der Winkel, tevens voorzitter van de rechtbank Almelo. "Anders worden het veredelde postbodes."
Maar als mensen de deur niet opendoen, mag ze volgens de wet de stukken in een envelop door de bus gooien. Pap staat voor een flat waar niemand reageert op haar aanbellen. "Als ik de mensen wél spreek, wijs ik ze altijd op hun juridische mogelijkheden."
Sinds de wet in 2001 werd gewijzigd, is in haar branche veel veranderd. Voorheen werkten de deurwaarders in een vast arrondissement, waarbij zij gegarandeerd een aantal klanten (schuldeisers) hadden. Nu zijn ze vrij om door het hele land te werken en moeten zij zelf hun opdrachten binnenhalen.
Daardoor hebben ze minder binding met hun schuldenaars, stelt Van der Winkel. Vroeger kende de deurwaarder de zaak van de schuldenaar en had hij het overzicht van de schuldeisers. Nu kan iemand wel tien deurwaarders aan de deur krijgen en kan er meerdere malen beslag op zijn spullen worden gelegd. "Niemand heeft daar wat aan, behalve de deurwaarder: hij verdient aan de kosten van de beslaglegging," aldus Van der Winkel.
De voorzitter van de brancheorganisatie KBvG, John Wisseborn, wijst de kritiek van de hand. Hij verklaart dat de organisatie bezig is met een zogeheten beslagregister, waarbij iedere deurwaarder kan zien of bij iemand al beslag is gelegd. "Dan kan hij zijn opdrachtgever adviseren verder geen kosten te maken."
Bij het volgende adres van Pap, ook een creditcardschuld, is weer niemand thuis. Ze duwt de envelop door de bus en stelt vast dat de brievenbus leeg is. Als die vol is, kan dat betekenen dat de schuldenaars zijn vertrokken en haar collega's op kantoor moeten speuren naar het nieuwe adres. Ze maakt een foto van het huis, voor in het dossier.
Met de kredietcrisis heeft ze het druk, maar dat is maar even, denkt ze. Minder mensen kopen een auto en hoeven dus minder af te betalen. En banken geven minder krediet.
In een Vinex-wijk stopt Pap bij een huis waarvan de bewoners achterlopen met de afbetaling van hun auto. De vrouw die opendoet, ratelt dat ze één termijn achter is, dat haar dochter alles regelt, maar dat er iets tussen is gekomen. In de fruitmand ligt een boete van het Centraal Justitieel Incassobureau. Pap zegt dat mevrouw toch echt drie termijnen achterloopt; de kosten zijn opgelopen tot 1600 euro. "Belt u met ons kantoor," zegt ze. "Dan kunnen we wellicht een regeling treffen."
Bron: Het Parool, 17 maart 2009